Het is weer zover: de stress slaat weer toe! Je hebt maar 24 uur in een dag, maar zo ontzettend veel taken om uit te voeren deze keer. Als je er alleen maar aan denkt wordt je week in de knieën en vliegt je zelfvertrouwen het raam uit. Hoe moet je dit allemaal tot een goed einde brengen?! Dat gaat toch allemaal niet lukken? En mocht er iets goed gaan, dan gaat er vroeg of laat iets fout gaan, wacht maar af. Het is maar een kwestie van tijd en dan…
Wil je liever een korte samenvatting van het artikel dan dat je het helemaal leest, bekijk dan de video hieronder. Volg je liever een cursus over dit onderwerp, klik dan hier. Lees je dit artikel liever in het Engels, klik hier.
Ho! Stop! Pas op de plaats!
Het is zeer verleidelijk om je volledig door deze stroom van chaos mee te laten leiden naar de ultieme bestemming genaamd verdoemenis, maar wil je dit ook? Ben je het eens met de koers die jouw gedachten voor je hebben uitgestippeld, of had je iets anders voor ogen? Hopelijk kies je voor het laatste. Maar: hoe dan? Je kunt die denderende trein toch niet stoppen als die eenmaal het treinstation heeft verlaten? Toch?
Eigenlijk kan het wel. Toegegeven: de eerste keer bestaat er een grote kans dat de trein volledig kan ontsporen. Is dat erg? Niet persé, maar wel iets om rekening mee te houden. Hoe erg de schade is, hangt af van hoe bewust je bent van je eigen reacties en overlevingsmechanismen in verschillende situaties.
Ben je je bewust van je positie in die maalstroom van negatieve spoken die je onder de oppervlakte willen trekken, om je zo te laten verdrinken in wanhoop? Kun je je hoofd fier boven water houden, terwijl je kalm beseft dat deze allesvernietigende tsunami te stoppen is?
Adem in, adem uit.
Terwijl deze oorverdovende storm probeert om je hele lichaam te veroveren heb je twee keuzes: je overgeven, of besluiten deze storm te overleven en de baas worden. “Ja, vast!”, denk je nu misschien. “Dat kan toch helemaal niet! Als je eenmaal in paniek bent, dan is het voorbij! Je houdt me voor de gek!”
Misschien, misschien niet. Als je denkt dat je niet in staat bent om het stormgeweld te overleven, dan ben je inderdaad zo goed als verloren. Er is ook een andere manier van denken: “Ja, ik vind dit spannend en heel eng, maar ik ben dit beu en wil mijn rust terug! Hoe dan ook, ik zál die terugkrijgen!” Dit is weer een heel andere mindset dan die van een bibberend, onzeker persoon. Opgelet: het is prima om die gevoelens te hebben, want anders kun je je zeer roekeloos gedragen. Maar: wil je een andere uitkomst, dan is het een goed idee om iets anders uit te proberen.
“Vertel nou maar gewoon wat te doen!” Goed, hier gaan we dan. Ben je er klaar voor? Mooi! Het is heel simpel: adem in, adem uit. Maar niet zomaar ademen a.u.b.. Probeer echt je buik vanaf onder je navel naar buiten toe te duwen tijdens het inademen. En niet vals spelen! Houd je mond gesloten en adem door je neus. Uitademen doe je door je mond. Steeds opnieuw. Laat je buik al het werk doen, en niet je borst. Net zolang tot je ademhaling lekker rustig is en je lichaam ontspannen. Meer hoef je niet te doen.
Ja, maar de storm blijft aanhouden!
Oh, maar die gaat ook niet zomaar weg, hoor. Die blijft rustig doorrazen in je hoofd. Hoe zit het met je lichaam? Bevindt het zich ook nog steeds daarin? Wie is daar de baas geworden? Jij misschien? Hoe is dat zo gekomen? Juist! Door jouw buikademhaling. Enne…, is die storm nog steeds zo verwoestend als je eerst opmerkte? Of is het in kracht afgenomen? Vreemd, niet? Waar de hongerige wind van faalangst grote happen uit je zelfvertrouwen heeft genomen, lijkt het nu net alsof er een stolp over je heen is geplaatst. Die gemene gekartelde tanden kunnen je niet meer deren.
En? Hoe zit het met je gedachten? Zijn ze nog steeds oppermachtig? Jou bevelend wat wel en niet goed is om aan te denken? Of is er een kleine afstand tussen jou en hen gekomen? Enig idee hoe dat zo gekomen is? Nee? Nou: je besloot je alleen met je ademhaling bezig te houden, en je gedachten te negeren. Weet je nog: waar je aandacht aan geeft, dat groeit.
Oef! Dat lucht op.
Wat heerlijk die scheiding tussen jou en die onrust, nietwaar? Kon die maar wat langer duren? Hm…, weet je, dat kan ook! Je raadt vast al wat je moet doen: blijf diep ademhalen, zoveel en zolang je wil. Je kunt immers niet anders dan zuurstof tot je nemen, wil je nog een paar jaartjes mee op aarde 😉. Je hoeft er geen extra moeite voor te doen, behalve goed op je buikademhaling te letten terwijl je inademt. Makkelijk, toch?
En nu die taken!
Nu weer terug naar de waan van de dag. Al die taken die op je wachten. Met hernieuwde kracht komt die vervelende bullebak weer jouw kant op, gemeen grijnzend en bloed ruikende. Opnieuw zijn hier de twee keuzes die je hebt: je overgeven, of besluiten om deze storm de baas te worden. Waar ga je dit keer voor? Klaar voor de start? Ademen! En nu: welke taak is de meest logische om te tackelen? En welke dan? En de volgende?
Je kunt dit!
Kijk eens aan! Al die moeilijke berg taken zijn geklaard, en zonder kopje onder te zijn gegaan. Wat een geweldig gevoel geeft dat, niet? En weet je wat? Dit heb jij voor elkaar gebokst, en niemand anders. Voel je je zelfvertrouwen groeien? Vast wel.
Alle gekheid op een stokje
Natuurlijk is dit een voorbeeld van hoe je zo’n stressvolle situatie aanpakt, maar hopelijk is tot je doorgedrongen dat je niet totaal hulpeloos bent. Waar een wil is, is een weg. Altijd. Het moment dat je je zelfvertrouwen kwijt aan het raken bent, kun je die weer terugpakken. Die kracht hoef je niet weg te geven, maar bij je te houden. Vergeet dit alsjeblieft niet. Jij bepaalt hoe je reageert op wat er met je gebeurd, en niemand anders.
Mocht je nog kalmer willen worden en meer te weten willen komen over het kwijtraken en herwinnen van je zelfvertrouwen, klik dan hier!
Volg je liever een cursus over dit onderwerp in je eigen tempo, klik dan hier!
